Ονοματεπώνυμο:
Ζωή Νόβακ

Σχολή Φοίτησης:
Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος,
Πολυτεχνείο Κρήτης

Επαγγελματικός Τίτλος:
Σύμβουλος ανάπτυξης γαστρονομικού τουρισμού

site/blog: zoenowak.com

linkedin

 

"Το πρώτο μου πτυχίο ήταν του Μηχανικού Περιβάλλοντος στο Πολυτεχνείο Κρήτης, στο οποίο συνέχισα με ένα μεταπτυχιακό στον "Έλεγχο Ποιότητας και Διαχείριση Περιβάλλοντος". Αφού ξεκίνησα να δουλεύω παράλληλα με το πρώτο μεταπτυχιακό αποφάσισα να κάνω ένα δεύτερο μεταπτυχιακό στο Τμήμα Οικονομικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης στο Πάντειο. Από άποψη σπουδών θα με περιέγραφες ως Μηχανικό Περιβάλλοντος & Περιφερειολόγο.
Είμαι ελεύθερος επαγγελματίας και δουλεύω ως σύμβουλος για την ανάπτυξη του γαστρονομικού τουρισμού, δηλαδή τουριστικών δραστηριοτήτων που οργανώνονται με επίκεντρο το φαγητό και τα τοπικά προϊόντα. Δουλεύω με δυο είδη πελατών.
Από τη μία συνεργάζομαι με Περιφέρειες, Δήμους, Επιμελητήρια και άλλους τοπικούς φορείς που θέλουν να βρουν τρόπους να προωθήσουν τα προϊόντα και τη γαστρονομία της περιοχής τους στον τουρισμό. Εκεί τους βοηθάω να κάνουν μια στρατηγική για την περιοχή τους, να πιστοποιήσουν τα προϊόντα και τα εστιατόρια τους, να οργανώσουν την προβολή και να βοηθήσουν τις τοπικές επιχειρήσεις στην προώθηση των τοπικών γεύσεων.
Από την άλλη δουλεύω και με μεμονωμένες επιχειρήσεις που θέλουν να δημιουργήσουν "εμπειρίες" γαστρονομικού τουρισμού - δηλαδή να οργανώσουν μαθήματα παραδοσιακής κουζίνας, να κάνουν το ελαιουργείο ή το τυροκομείο τους επισκέψιμο σε τουρίστες, να μάθουν να προσφέρουν δράσεις γευσιγνωσίας και οινογνωσίας και άλλα τέτοια ωραία - που θα τους βοηθήσουν να φέρουν νέους πελάτες στις εγκαταστάσεις τους, να πουλήσουν και να προβληθούν.
Η καθημερινότητα μου δεν είναι ποτέ η ίδια, αφού εξαρτάται από τα project που τρέχω την κάθε εποχή. Μπορεί να είμαι κλεισμένη στο γραφείο και να σχεδιάζω προδιαγραφές για την πιστοποίηση των προϊόντων μιας περιοχής, να παρακολουθώ συνέδρια και εκδηλώσεις γύρω από τη γαστρονομία και τον τουρισμό, όπου ακούω ιδέες και γνωρίζω νέο κόσμο, ή να ταξιδεύω στους διάφορους προορισμούς που θέλουν να αναπτύξουν τον γαστρονομικό τουρισμό και να βλέπω τι αξιόλογο έχουν στην περιοχή για να το συμπεριλάβω στην στρατηγική που θα τους κάνω. Και φυσικά διαβάζω και ενημερώνομαι συνεχώς (ένα από τα αγαπημένα μου!) για να βλέπω τι καινούργιο γίνεται στον κόσμο της γαστρονομίας και του τουρισμού, τι κάνουν καινοτόμες επιχειρήσεις ανά τον κόσμο και να εμπνέομαι!
Το σίγουρο είναι ότι δεν βαριέμαι, αφού η δουλειά μου εξελίσσεται συνεχώς και αλλάζω συνέχεια παραστάσεις και συνεργάτες, ενώ έχω την πολυτέλεια να διαλέγω ποια project μου αρέσει να δουλέψω!"

Ρωτήσαμε την Ζωή,

...για το σχολείο και τις εξετάσεις!

Ήμουν τυχερή και τα έπιανα εύκολα οπότε γενικώς ήμουν από τις καλές μαθήτριες. Δεν δυσκολεύτηκα πολύ στο σχολείο αν και σκυλοβαριόμουν τα φροντιστήρια και όλα τα διαβάσματα στο λύκειο, κυρίως γιατί μου κλέβανε τον μεσημεριανό ύπνο! Δυστυχώς, στην Τρίτη Λυκείου έφυγε ο πατέρας μου για Αυστραλία και ο αδερφός μου για σπουδές στην Γερμανία, οπότε άλλαξαν πολύ απότομα τα πράγματα στο σπίτι - από οικογένεια τεσσάρων μείναμε 2 γυναίκες - κι αυτό με επηρέασε πολύ, κοινώς τα ψιλοσφύριξα! Έκανα μια επανάσταση δηλώνοντας ότι δεν θα δώσω Πανελλήνιες και ότι θα πάω στο Λονδίνο να ασχοληθώ με την τέχνη και το κόσμημα, αλλά η μητέρα μου (ευτυχώς!) με υποχρέωσε να δώσω εξετάσεις... Το αποτέλεσμα ήταν να πηγαίνω σχολείο και φροντιστήρια (δεν έχασα μάθημα), αλλά να μην κάνω καθόλου εργασίες - απλά παρακολουθούσα. Πήγα στην 5ήμερη εκδρομή του σχολείου και σε ένα άλλο ταξίδι με ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα (άλλη μια εβδομάδα!) και αφού ήμουν ξεκούραστη, τους τελευταίους 3 μήνες πλακώθηκα στο διάβασμα για να δώσω στις Πανελλήνιες. Οκ, δεν θα πρότεινα αυτή τη στρατηγική σε κανέναν άλλο γιατί θα μπορούσε να μην τα είχα καταφέρει, αλλά νομίζω πως το γεγονός ότι παρακολουθούσα συστηματικά όλα τα μαθήματα (ήξερα την ύλη) και πως είχα τη δύναμη και την αποφασιστικότητα να τα δώσω όλα το τελευταίο τρίμηνο το έκαναν εφικτό!

...για τη συμπλήρωση του μηχανογραφικού δελτίου!

Νομίζω η συμπλήρωση του Μηχανογραφικού μου Δελτίου ήταν από τα πράγματα που μου δημιούργησαν τη μεγαλύτερη σύγχυση! Επαγγελματική βοήθεια δεν είχα καμία και όταν τελείωνα εγώ το λύκειο (1997) δεν υπήρχε ούτε ενημέρωση, ούτε καθοδήγηση..Βασικά, το μόνο που υπήρχε ήταν φήμες για το ποιες είναι οι καλές σχολές και οι καλές δουλειές, αλλά κανένας τότε δεν σου εξηγούσε ποια θα είναι η φύση της δουλειάς σου όταν ΤΕΛΕΙΩΣΕΙΣ τη Σχολή.
Το πως κατέληξα Μηχανικός Περιβάλλοντος ήταν θέμα τύχης λοιπόν, αφού παρότι έδωσα Πανελλήνιες συνέχιζα το τροπάριο περί τέχνης και σπουδών στο Λονδίνο.. Χωρίς πολλή σκέψη, λοιπόν, έβαλα σαν πρώτη επιλογή την Αρχιτεκτονική (έδινα στην πρώτη δέσμη τότε, με το παλιό σύστημα) γιατί λέει είχε να κάνει με την τέχνη..! Φυσικά η αρχιτεκτονική δεν με ενδιέφερε, ούτε ήξερα σχέδιο, και με τα 10 ιδιαίτερα μαθήματα που έκανα πριν πάω να δώσω εξετάσεις σχεδίου, δεν πήρα ούτε τη βάση - σώθηκα από θαύμα δηλαδή! Στο μυαλό μου, η επόμενη επιλογή ήταν το Τμήμα Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου γιατί μου άρεσε το περιβάλλον και είχα μεγαλώσει και σε ένα σπίτι με οικολογική συνείδηση, οπότε μου ήταν κάτι οικείο. Και τότε ένας αγαπημένος και παμπόνηρος θείος μου, ο Γιώργος, που είχε το φροντιστήριο που πήγαινα στα Χανιά, μου πρότεινε το εξής έξυπνο...αφού ούτως ή άλλως εγώ δήλωνα σε όλον τον κόσμο ότι θα γραφτώ στη σχολή και θα φύγω εξωτερικό, γιατί να τρέχω στην Μυτιλήνη, που ήταν η σχολή, για να γραφτώ; Ας έβαζα ως δεύτερη επιλογή το - ολοκαίνουργιο τότε - Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος του Πολυτεχνείου Κρήτης, που ήταν κι αυτό στα Χανιά. Τσίμπησα κι εγώ το ψάρι και το έκανα... το οποίο αποδεικνύει και το πόσο λίγα καταλάβαινα για τη φύση της σχολής! Νόμιζα ότι ήταν το ίδιο πράγμα με το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και ότι θα ασχολιόμουν με τη φύση, τα οικοσυστήματα κτλ, χωρίς να υποψιαστώ ότι το αντικείμενο μου στο Πολυτεχνείο θα ήταν τεχνολογίες για να ΣΩΖΩ το περιβάλλον κάνοντας μελέτες, βρίσκοντας τεχνολογίες για να το καθαρίσω και να το βελτιώσω και - στην καλύτερη - να σχεδιάζω μονάδες για την παραγωγή ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Παρότι όλα αυτά είναι πάρα πολύ χρήσιμα και πολύ καινοτόμα τότε, η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν αυτό που εγώ ονειρευόμουν για το μέλλον και ενώ για πολλούς ήταν πάρα πολύ καλή επιλογή..εγώ ένοιωσα ότι την ψιλοπάτησα!

...για τις σπουδές και τη φοιτητική ζωή!

Το θαύμα έγινε και μπήκα 5η στη σχολή των Μηχανικών Περιβάλλοντος. Συνεχίζοντας το τροπάριο περί τέχνης, δήλωσα στη μητέρα μου "μαμά νομίζω ότι έκανα πολύ μεγάλο λάθος που έδωσα Πανελλήνιες"... την τρόμαξα, λοιπόν, τη γυναίκα και για να μην τα παρατήσω και εξαφανιστώ μου πρότεινε το εξής deal - να γραφτώ στη σχολή για να έχω ανοιχτή την πόρτα, αν θέλω ποτέ να γυρίσω να την τελειώσω, κι αυτή θα με έστελνε Λονδίνο να κάνω διάφορα σεμινάρια σχετικά με την τέχνη και ταυτόχρονα να ψάχνω πανεπιστήμια για να κάνω κάτι με το κόσμημα - αν έβρισκα κάτι που μου άρεσε, θα μπορούσα να μείνω εκεί να το σπουδάσω. Έτσι κι έγινε! Δεν περίμενα καν να γραφτώ στη σχολή, έστειλα τη μητέρα μου να με γράψει, και έφυγα αμέσως. Πήγα να μείνω με τον αδερφό μου που είχε πάει Λονδίνο να συνεχίσει τις δικές του σπουδές και για 4 μήνες έκανα σεμινάρια, έβλεπα εκθέσεις τέχνης, αλώνιζα την πόλη και έψαχνα πανεπιστήμια. Τελικά βρήκα ένα πανεπιστήμιο που μου άρεσε, αλλά η σκληρότητα του Λονδίνου με είχε ζορίσει. Ως παιδί της ήρεμης ελληνικής επαρχίας, έμενα τότε σε μια γειτονιά που ήταν γκέτο, 1 ώρα από το κέντρο του Λονδίνου - ναι, η επιλογή σπιτιού που είχε κάνει ο αδερφός μου δεν ήταν και πολύ καλή τελικά! Μόνο η κούραση όλη μέρα πάνω κάτω στο κέντρο και ο φόβος για το τι μπορεί να συμβεί όταν θα γυρίζω σπίτι άμα έχει βραδιάσει, μου χάλασαν το όνειρο που είχα στο μυαλό μου για τις σπουδές στο Λονδίνο. Άσε που εκεί, αν δεν είχες πολλά λεφτά δεν μπορούσες ούτε έξω να φας. Αποφάσισα λοιπόν να γυρίσω Κρήτη, νοιώθοντας όμως ήρεμη ότι, αν ποτέ θέλω να ασχοληθώ με την τέχνη, ξέρω τι να κάνω και πού να πάω - οπότε ησύχασα. Ξύπνια η μαμά μου, μάλλον κάτι θα ήξερε, γιατί τελικά στο Λονδίνο δεν γύρισα ποτέ για σπουδές.
Όταν γύρισα Κρήτη, ήθελα να ξεκινήσω τις σπουδές μου αλλά έπεσα στη μεγαλύτερη κατάληψη όλων των εποχών, οπότε για το υπόλοιπο της χρονιάς ούτε μαθήματα είχαμε ούτε ήξερα τους συμφοιτητές μου. Από σπόντα κατάφερα να εντοπίσω κάτι σημειώσεις για να δώσω μερικά μαθήματα τον πρώτο Σεπτέμβρη. Όταν άρχισαν τα μαθήματα, ανακάλυψα ότι, προσωπικά, το συγκεκριμένο τμήμα δεν μου "πήγαινε" πολύ... να θυμίσω ότι μπήκα στη σχολή την ΠΡΩΤΗ χρονιά που ιδρύθηκε το συγκεκριμένο τμήμα στο Πολυτεχνείο Κρήτης, που σημαίνει ότι το έτος μου είχε μόνο 28 άτομα και πολλά μαθήματα γίνονταν "δοκιμαστικά" - ήμασταν κάτι σαν τα "ινδικά χοιρίδια" της σχολής δηλαδή! Παρότι, λοιπόν, μου άρεσε το περιβάλλον και η οικολογία, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι το αντικείμενο του συγκεκριμένου τμήματος ήταν να βρίσκει τρόπους να ΛΥΝΟΥΝ προβλήματα που υπάρχουν στο περιβάλλον - έρευνα, μελέτες και τεχνολογίες για απορρύπανση (καθαρισμό δηλαδή) στερεών και υγρών αποβλήτων, καθώς και κάτι λίγα πράγματα για ανανεώσιμες πηγές ενέργειες. Παρότι όλα αυτά ήταν χρήσιμα και πολύ καινοτόμα για την εποχή, ήταν επίσης και πολύ... "μπροστά" και η αγορά δεν ήταν έτοιμη να τα ενσωματώσει! Όταν βγαίναμε εμείς από τη σχολή (έτη 2002-2003), ακόμα παλεύαμε για τα επαγγελματικά μας δικαιώματα (αφού οι πολιτικοί και χημικοί μηχανικοί είχαν χωθεί σε όλες τις δουλείες που αφορούσαν το περιβάλλον) και, δυστυχώς, το μόνο σίγουρο που μας έμενε να κάνουμε ήταν να φτιάχνουμε κάτι τυποποιημένες "Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων" για οικοδομές, βιοτεχνίες και άλλες κατασκευές, το οποίο - το παραδέχομαι - μου φαινόταν πολύ βαρετό. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας μου άρεσαν, αλλά ήταν πολύ μακρινό όνειρο ακόμα, ενώ, οκ, τα στερεά απορρίμματα και οι βιολογικοί καθαρισμοί δεν με τραβούσαν πάρα πολύ. Η έλλειψη ενδιαφέρουσας προοπτικής (δεδομένης της εποχής!) με απογοήτευσαν κάπως και το αποτέλεσμα ήταν να μην παρακολουθώ τακτικά τα μαθήματα. Πρέπει να ομολογήσω πως το γεγονός ότι έμεινα να σπουδάσω στην πόλη μου ήταν κι αυτό μια παγίδα, γιατί, παρότι έμενα μόνη μου, είχα τους κύκλους και τους φίλους μου, οπότε μου ήταν εύκολο να μην ασχολούμαι με το πανεπιστήμιο και να ξαναγυρνάω στη γνώριμη ζωή μου, χάνοντας έτσι ένα κομμάτι της φοιτητικής ζωής. Εν τω μεταξύ δούλευα σαν σερβιτόρα σε καφέ, club και bar για να έχω χαρτζιλίκι, κάτι που με έμαθε να είμαι εργατική και πολύ καλή στις δημόσιες σχέσεις. Στο 4ο έτος αποφάσισα να πάω στις ανταλλαγές φοιτητών Erasmus στο εξωτερικό, που πραγματικά μου άλλαξε τη ζωή και μου "άνοιξε" το μυαλό (το συστήνω ανεπιφύλακτα!). Όντως πήγα για 6 μήνες στην Βαρκελώνη το 2000 και έπεισα τη μητέρα μου να μείνω άλλους 6 (παρότι είχε τελειώσει το πρόγραμμα του Erasmus εν τω μεταξύ) με αντάλλαγμα να γυρίσω πίσω με το ανώτατο πτυχίο Ισπανικών... τι να κάνουμε, κάπως έπρεπε να εξαγοράσω τις διακοπές μου! Παρότι είχα αφήσει αρκετά μαθήματα για το τελευταίο έτος, κουτσά στραβά και με πολλή επιμονή και διάβασμα κατάφερα να τα περάσω όλα στο τελευταίο έτος. Μπαίνοντας στο 6ο έτος μου έμενε μόνο η διπλωματική εργασία, αλλά δεν είχα καμία ιδέα για το τι θα μπορούσα να κάνω επαγγελματικά, αφού, όπως είπα και πριν, την εποχή εκείνη δεν ήταν πολύ ενδιαφέρουσες οι προοπτικές. Έτσι αποφάσισα να κάνω τη διπλωματική μου στο κομμάτι των τροφίμων, εφαρμόζοντας το σύστημα HACCP για την ασφάλεια των τροφίμων σε ένα βιολογικό ελαιόλαδο. Αυτό ήταν καινούργιο αντικείμενο εκείνη την εποχή (όλα είναι θέμα timing τελικά!) και για να ανταπεξέλθω χρειάστηκε να κάνω μια εξειδικευμένη εκπαίδευση σε ένα φορέα πιστοποίησης για να γίνω "επιθεωρητής συστημάτων HACCP" – φυσικά, ήμουν η μόνη φοιτήτρια στο μάθημα ανάμεσα σε συμβούλους επιχειρήσεων, αλλά άρχισα να βλέπω πως είναι η πραγματική αγορά.
Όταν τέλειωσα τη σχολή και παρότι είχα κάνει και επαγγελματικά σεμινάρια, ένοιωθα τόσο ανέτοιμη για να βγω να δουλέψω που από τον φόβο μου - το παραδέχομαι! - έκανα αίτηση ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΤΜΗΜΑ για να κάνω μεταπτυχιακό, απλά και μόνο για να έχω μια δικαιολογία να μην βγω στην αγορά εργασίας. Ήταν μεγάλη χαζομάρα και αυτό είναι από τα πράγματα που αν μπορούσα να γυρίσω πίσω θα το άλλαζα, αλλά λίγο η τελειομανία μου και λίγο η αίσθηση ότι στη σχολή δεν με έχουν προετοιμάσει ΚΑΘΟΛΟΥ για την πραγματική αγορά, με οδήγησαν εκεί. Δύο μήνες αφού ξεκίνησα το μεταπτυχιακό, έκανα κάποια επαγγελματικά σεμινάρια ακόμα και άρχισα να δουλεύω ως σύμβουλος επιχειρήσεων κάνοντας μελέτες HACCP και ISO. Δυστυχώς ήταν πολύ βαρετό (πολύ copy paste βρε παιδί μου...) και το παράτησα μετά από έναν χρόνο. Τότε διάλεξα να δουλέψω σε ένα δίκτυο επιχειρήσεων αγροτουρισμού σε μια περιοχή έξω από τα Χανιά και η επαγγελματική μου πορεία άλλαξε για πάντα. Ασχολήθηκα με τον αγροτουρισμό για 2 χρόνια χρησιμοποιώντας το τετράγωνο μυαλό, που μου έδωσε το πολυτεχνείο, και μετά αποφάσισα να κάνω το μεταπτυχιακό στο Πάντειο για να μάθω για τα οικονομικά των περιφερειών και πώς μπορεί να αναβαθμιστεί μια περιοχή μέσω του εναλλακτικού τουρισμού (αυτός ήταν ο δικός μου προσωπικός στόχος). Το μεταπτυχιακό στο Πάντειο ήταν πολύ απαιτητικό (2 χρόνια full time), ειδικά για μένα που δεν ήξερα ΚΑΘΟΛΟΥ οικονομικά και έπρεπε να πέσω κατευθείαν στα βαθιά. Σε αυτά τα 2 χρόνια διάβασα όσο δεν διάβασα στο προπτυχιακό και το πρώτο μεταπτυχιακό μαζί, αλλά το ευχαριστήθηκα... κατάλαβα ότι μια εξειδίκευση έχει νόημα όταν έχεις ήδη εμπειρία από την αγορά και έχεις καταλάβει που είναι οι ελλείψεις σου, αφού έτσι, όταν μπαίνεις στα μαθήματα, έχεις όρεξη να μάθεις γιατί στην ουσία ψάχνεις απαντήσεις για πραγματικές ερωτήσεις που έχουν να κάνουν με την αγορά. Δεν παπαγαλίζεις απλά ό,τι και να σου πουν, το συσχετίζεις με τις εμπειρίες σου στην αγορά, ενώ μπορείς πλέον να φανταστείς πως θα χρησιμοποιήσεις τώρα την καινούργια γνώση. Το να γίνω περιφερειολόγος μου άλλαξε τη ζωή και με έκανε πραγματικά καλύτερο επαγγελματία, και δεν ήταν τυχαίο που ευχαριστήθηκα αυτή τη σχολή τόσο πολύ, αφού την διάλεξα γνωρίζοντας τι κενά γνώσης ήθελα να καλύψω. Μεγάλο μάθημα αυτό!
Επειδή έπρεπε να διαβάζω πολύ για να τα καταφέρω στο συγκεκριμένο μεταπτυχιακό (είπαμε, δεν ήξερα οικονομικά!), αναγκάστηκα για 2 χρόνια να σταματήσω τη δουλειά και έκανα κάποια μικροπράγματα μόνο τα καλοκαίρια. Απλή ζωή και διάβασμα μόνο, αλλά άξιζε τον κόπο!
Παράλληλα έδινα και μαθήματα για να τελειώσω το πρώτο μεταπτυχιακό, παρότι είχα δει ότι δεν με ενδιέφερε, αλλά, πάλι, είχα ως στάση ζωής να τελειώνω ό,τι αρχίζω. Για να αξίζει τον κόπο η όλη προσπάθεια, διάλεξα πάλι σαν θέμα για τη διπλωματική μου να κάνω κάτι με την πιστοποίηση στον αγροτουρισμό και τον οικοτουρισμό, κάτι στο οποίο είχα δουλέψει πριν και ήθελα να εξειδικευτώ περισσότερο - κι αυτό πέτυχα.
Ολοκλήρωσα τα δυο Μεταπτυχιακά σχεδόν ταυτόχρονα, και στο τμήμα του Παντείου διάλεξα να κάνω τη διπλωματική μου στο αντικείμενο που με ενδιέφερε περισσότερο στη δουλειά μου - τη δικτύωση/συνεργασία επιχειρήσεων στον αγροτουρισμό. Κι αυτή ήταν μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για να διαβάσω και να εξειδικευτώ σε αυτό το αντικείμενο, που την αξιοποίησα πάρα πολύ.
Είχα λοιπόν μια περίεργη σχέση με τις σπουδές, προσαρμόστηκα, μετάνιωσα, άλλαξα πορεία αλλά, τελικά, αφού δούλεψα στην αγορά για λίγο, βρήκα τι ήθελα πραγματικά να κάνω!

...για την πρώτη μέρα στη δουλειά!

Η πρώτη μου πραγματική δουλειά που σχετιζόταν με τις σπουδές μου (ή μάλλον με την πτυχιακή μου!) ήταν όταν δούλεψα σαν σύμβουλος ποιότητας για συστήματα ISO & HACCP.
Η πρώτη μέρα στη δουλειά ήταν πολύ άβολη γιατί δεν ήξερα πώς να ντυθώ και πώς να συμπεριφερθώ σε μια σοβαροφανή εταιρεία. Το χειρότερο μου ήταν ότι είχα πολύ υψηλές απαιτήσεις από τον εαυτό μου και θεωρούσα ότι είχα δικαίωμα να δουλέψω εκεί, μόνο αν ήξερα ήδη να στήνω αυτά τα συστήματα ποιότητας πολύ καλά - αδύνατο για κάποιον που απλά έχει κάνει σεμινάρια, αλλά δεν έχει εμπειρία. Παρόλα αυτά, εγώ ένοιωθα άσχημα και φοβόμουν ότι θα με ρωτήσουν κάτι και μπορεί να μην ξέρω να απαντήσω ή ότι θα με κατηγορήσουν πως δεν ξέρω τη δουλειά... θρίλερ στο μυαλό μου δηλαδή! Αυτό με έκανε ντροπαλή και δυστυχώς με σταμάτησε από το να κάνω πολλές ερωτήσεις για να μάθω τη δουλειά πιο γρήγορα. Την έμαθα τελικά, αν και μετά από λίγο καιρό την απομυθοποίησα, και μακάρι να είχα κάποιον κοντά μου τότε να μου εξηγήσει ότι δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα και ότι κανένας δεν περιμένει από μένα να είμαι φτασμένη επαγγελματίας όταν πρωτοβγαίνω από την σχολή..
Το πιο αστείο πάντως ήταν το ντύσιμο γιατί έπρεπε να είμαι πιο κυριλέ και δεν ήταν καθόλου το στυλ μου τότε. Φόραγα και τακούνια και την "στολή της δουλειάς", όπως την έλεγα... Ένοιωθα τόσο πολύ ότι δεν είμαι ο εαυτός μου όταν ντυνόμουν, ώστε στην αρχή πήγαινα στο γραφείο από στενάκια για να μην με δει κανένας γνωστός!! Τελικά το ξεπέρασα και έκανα ειρήνη και με το γεγονός ότι, ανάλογα με τον χώρο που θέλω να δουλέψω, θα πρέπει να συμβιβαστώ με τον τρόπο που ντύνονται, αφού στην υπόλοιπη μου ζωή μπορώ να είμαι όπως θέλω.
Η πρώτη μου δουλειά με έφερε σε επαφή με τον χώρο των συμβούλων, όπου είδα πώς πουλάς τις υπηρεσίες σου σε επιχειρήσεις που θέλουν να γίνουν καλύτερες. Επειδή ήμουν πολύ ντροπαλή στα επαγγελματικά θέματα, αυτό μου έκανε καλό και με έβαλε στη λογική να "πουλάω τον εαυτό μου" καλύτερα και να μην ντρέπομαι να διεκδικήσω καλές αμοιβές. Επίσης, με έμαθε να δουλεύω με σύστημα, να διαχειρίζομαι πελάτες και να συνεργάζομαι με άλλους. Διάφορα ευτράπελα στο γραφείο με έμαθαν και πώς να μην παίρνω προσωπικά πολλά που λέγονται και γίνονται και, όταν φεύγω στο τέλος της μέρας, να αφήνω τη δουλειά και τις αγωνίες της στο γραφείο. Αλλά το πιο σημαντικό που έμαθα ήταν ότι εμένα οι μηχανικές δουλειές που δεν έχουν δημιουργικότητα και εξέλιξη δεν μου αρέσουν...!

...για την αγορά εργασίας πάνω στο συγκεκριμένο αντικείμενο!

Τελικά, κατέληξα να δουλεύω ως σύμβουλος για την ανάπτυξη του γαστρονομικού τουρισμού. Στον χώρο μου υπάρχουν τεράστιες προοπτικές γιατί: (α) ο τουρισμός συνεχίζει να είναι ένας πολύ δυναμικός κλάδος με πολλές επαγγελματικές ευκαιρίες, (β) η γαστρονομία (και η εμμονή του κόσμου μαζί της!) μεγαλώνει συνεχώς σε όλο τον κόσμο, και (γ) το ενδιαφέρον των τουριστών έχει στραφεί πλέον προς τις "εμπειρίες"... οκ, καλές και οι θάλασσες και τα μπαρ, αλλά τώρα πια ο τουρίστας θέλει να "ζήσει" μοναδικές καταστάσεις που θα τον κάνουν να θυμάται τις διακοπές του και θα του δώσουν υλικό για να αφηγείται στους δικούς του όταν γυρίσει πίσω.
Για τους παραπάνω λόγους, όποιος θέλει να ασχοληθεί με τον τουρισμό και τη δημιουργία "εμπειριών", μπορεί να πάει πολύ καλά.
Το καλό με τον τουρισμό είναι ότι μπορείς να δουλέψεις έχοντας διαφορετικά background - θα μπορούσες να έχεις σπουδάσει μηχανικός σαν κι εμένα, αλλά να σου κόβει, να έχεις ιδέες και να είσαι καλός στις δημόσιες σχέσεις, θα μπορούσες να έχεις κάνει διοίκηση επιχειρήσεων, διαφήμιση, τουριστικά, οικονομικά, ξεναγός ή κάποια τεχνική σχολή για μάγειρας. Αυτό που είναι ξεκάθαρο ότι θέλει η τουριστική αγορά είναι ανθρώπους ξύπνιους, που να έχουν γρήγορα αντανακλαστικά και να μπορούν να λύνουν προβλήματα - είτε όταν υπάρχει ανάγκη για να κάνει μια επιχείρηση κάτι καινούργιο και να καινοτομήσει, είτε όταν γίνει κάτι και πρέπει να λυθούν προβλήματα εδώ και τώρα. Στον τουρισμό η αρχή είναι μία - να είναι πάντα ικανοποιημένος ο πελάτης. Αν μπορείς να μπαίνεις συνεχώς στη θέση του πελάτη για να βλέπεις τι μπορεί να του λείπει ή τι θα έκανε την εμπειρία του ακόμα πιο μοναδική και μετά να έχεις τις ικανότητες να δουλεύεις με μια ομάδα (ή μόνος σου αν χρειαστεί) για να κάνεις αυτό που σκέφτηκες για τον πελάτη.. .ε τότε θα έχεις πάντα δουλειά και θα μπορέσεις να ανέβεις γρήγορα στην ιεραρχία! Κι αυτό μπορείς να το κάνεις από οποιοδήποτε πόστο σου αρέσει - από τη διοίκηση ενός ξενοδοχείου ή από υπάλληλος σε reception, στέλεχος marketing, μάγειρας, ξεναγός ή εξωτερικός σύμβουλος τουριστικών επιχειρήσεων, όπως είμαι εγώ. Αυτό που θέλει πάνω απ' όλα είναι να σου αρέσει ο τουρισμός, να σου αρέσει να κάνεις τους ανθρώπους ευτυχισμένους, να είσαι περήφανος για τη χώρα σου και να την προβάλεις (αν μείνεις να δουλέψεις στην Ελλάδα) και να έχεις όρεξη να γίνεσαι όλο και καλύτερος, όλο και γρηγορότερος, όλο και αποτελεσματικότερος - να θες να γίνεις εσύ αυτός που θα κάνει τις διακοπές αυτών των επισκεπτών πιο αξέχαστες!
Οι περισσότερες λανθασμένες αντιλήψεις που υπάρχουν για την ενασχόληση με τον τουρισμό νομίζω ότι έχουν να κάνουν με τις συνθήκες δουλειάς και τα προσόντα που πρέπει να έχεις για να τα καταφέρεις στον χώρο. Όπως είπα και πριν, μπορεί να έρχεσαι από οποιονδήποτε χώρο και να τα πας περίφημα αρκεί να είσαι έξυπνος, εργατικός, προσαρμοστικός και δουλευταράς. Αντίστοιχα, πολλά νέα παιδιά φοβούνται τη δουλειά στον τουρισμό γιατί ακούνε ότι οι αμοιβές είναι πολύ χαμηλές και ότι οι επιχειρήσεις εκμεταλλεύονται τους υπαλλήλους και τους αντικαθιστούν πολύ εύκολα. Παρότι αυτό συμβαίνει, αν έχεις τα χαρακτηριστικά που ανέφερα μόλις, θα καταφέρεις πολύ σύντομα να γίνεις ένα πολύτιμο εργαλείο μέσα στην τουριστική επιχείρηση και, όχι απλά δεν θα θέλουν να σε διώξουν, αλλά θα σε ανεβάζουν όλο και ψηλότερα στην ιεραρχία. Αυτό που δεν γνωρίζει ο κόσμος είναι ότι στην πραγματικότητα τα ξενοδοχεία και οι άλλες επιχειρήσεις στον τουρισμό "πεινάνε" για άξιους επαγγελματίες, αλλά δεν τους βρίσκουν για να τους κρατήσουν!!! Το ξέρω ότι ακούγεται σαν ψέμα, αλλά αυτή είναι η αλήθεια και ισχύει σε όλες τις επιχειρήσεις. Αν σου αρέσει ο τουρισμός, σου αρέσει να μαθαίνεις και είσαι ορεξάτος, αυτός ο χώρος προσφέρει μοναδικές ευκαιρίες για εξέλιξη σε Ελλάδα ΚΑΙ εξωτερικό.

Ζωή, γιατί να σπουδάσει κάποιος το επάγγελμά σου;

Τις σπουδές Μηχανικού Περιβάλλοντος σήμερα (2015 και όχι 1997 που ξεκίνησα εγώ) μπορώ να τις προτείνω λόγω του μεγέθους που έχει πλέον ο τομέας του περιβάλλοντος. Υπάρχει τεράστια έμφαση στη βιώσιμη ανάπτυξη (sustainable development) που σημαίνει απλά, ανάπτυξη που να φροντίζει και το αύριο, κεντρικός άξονας της οποίας είναι το περιβάλλον. Επομένως, υπάρχει μια συνεχώς αυξανόμενη ανάγκη για λύσεις σε περιβαλλοντικά θέματα και οι επιλογές για επαγγελματική εξέλιξη είναι πολλές ..και πολύυυυυ περισσότερες και πιο ενδιαφέρουσες από αυτές που είχα εγώ όταν τελείωνα τη σχολή! Σήμερα ένας μηχανικός περιβάλλοντος ασχολείται με τον σχεδιασμό και την εφαρμογή προγραμμάτων για την προστασία, την ανάπτυξη και τη διαχείριση του περιβάλλοντος (είπαμε, διαχείριση περιβάλλοντος, στερεά απορρίμματα, βιολογικοί καθαρισμοί, άλλα υγρά και στερεά απορρίμματα), τη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων τεχνικών έργων ή άλλων δραστηριοτήτων, καθώς και με θέματα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που ακόμα έχουν μεγάλη προοπτική ανάπτυξης στην Ελλάδα. Ένας μηχανικός περιβάλλοντος μπορεί να συλλέγει στοιχεία, να εκπονεί μελέτες για θέματα σχετικά με το περιβάλλον και να ευαισθητοποιεί φορείς και την κοινωνία, να σχεδιάζει, να εφαρμόζει και να ελέγχει προγράμματα για την προστασία του περιβάλλοντος. Μπορεί να διαμορφώνει την πολιτική εταιρειών σε θέματα περιβάλλοντος, ένα αντικείμενο του οποίου η ζήτηση μεγαλώνει συνεχώς τα τελευταία χρόνια λόγω του ενδιαφέροντος που έχουν οι εταιρείες να δείχνουν ότι έχουν κοινωνική δράση (στα αγγλικά ο όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει αυτή την τάση είναι το Corporate Social Responsibility - CSR, σας προτείνω να το ψάξετε!). Επίσης, πολύ σημαντική είναι η αύξηση της σημασίας που δίνουν πλέον στην Ευρώπη στο κομμάτι της "βιοοικονομίας" - δηλαδή της διαδικασίας επεξεργασίας των "απορριμμάτων" από βιομηχανίες για τη δημιουργία νέων και καινοτόμων προϊόντων υψηλής αξίας (π.χ. δημιουργία κόλλας από υπολείμματα σφαγείων). Με αυτή την προσέγγιση μειώνουν τα απόβλητα και παράγουν επιπλέον αξία ταυτόχρονα. Μιλάμε για μια τεράστια αγορά με ΠΟΛΛΕΣ προοπτικές στην οποία ο μηχανικός περιβάλλοντος μπορεί να παίξει κεντρικό ρόλο. Τέλος, μπορεί να εργαστεί ως ακαδημαϊκός ερευνητής (γι' αυτούς που τους αρέσει το διάβασμα και η έρευνα), να δουλέψει στο δημόσιο ή να εργαστεί και ως καθηγητής (αυτά τα μεγαλεία δεν τα είχαμε εμείς οι παλιοί!). Το περιβάλλον είναι σίγουρα ένας από τους τομείς του μέλλοντος, και μια σχολή πολυτεχνείου, που δίνει γερές βάσεις, μπορεί να εξασφαλίσει ένα καλό και ενδιαφέρον μέλλον σε όποιον διαλέξει το Τμήμα των Μηχανικών Περιβάλλοντος για τις σπουδές του (τι να κάνουμε, μπορεί το timing να μην ήταν ιδανικό για μένα, αλλά τώρα πια οι συνθήκες είναι πολύ διαφορετικές!). Άλλωστε είναι θέμα χρόνου να εφαρμοστούν και στην Ελλάδα οι αυστηρές περιβαλλοντικές νομοθεσίες που ήδη έχουν ψηφιστεί στην Ευρώπη, οι οποίες θα δημιουργήσουν ακόμα μεγαλύτερη ζήτηση για τέτοιες εξειδικεύσεις. Και φυσικά, για όσους ενδιαφέρονται να φύγουν στο εξωτερικό, τέτοια επαγγέλματα παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε πρωτοπόρες χώρες, όπως ο Καναδάς, και άλλες βορειοευρωπαϊκές χώρες, ειδικά οι σκανδιναβικές, κι αυτή είναι μια τάση που συνεχώς θα μεγαλώνει.
Όσον αφορά τον τουρισμό, όπως αναφέρθηκα και προηγούμενα, αυτός ο κλάδος προσφέρει πολλές προοπτικές για δουλειά με νόημα και δυνατότητες εξέλιξης, ειδικά για κάποιον που θα ήθελε να μείνει στην Ελλάδα.
Τις σπουδές μου σαν Περιφερειολόγος θα τις πρότεινα σε ανθρώπους που έχουν όραμα να αλλάξουν την τοπική οικονομία (σε μια περιοχή ή στη χώρα) και θα εξυπηρετούσε πολύ, παιδιά που έχουν περάσει στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης ή θέλουν να δουλέψουν σε μεγάλους φορείς που ασχολούνται με την ανάπτυξη (από Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι επιμελητήρια, περιφέρειες, δήμους, αναπτυξιακές εταιρείες κ.λ.π.). Σε ανθρώπους σαν κι εμένα, που δουλεύουν στην ελεύθερη αγορά, το συγκεκριμένο πτυχίο δίνει πολύ καλές βάσεις, αλλά θα πρέπει μετά να συνοδευτεί από κατάρτιση και εξειδίκευση εκτός πανεπιστημίων σε θέματα που αφορούν την αγορά – έτσι, κάποιος θα μπορεί συνεχώς να είναι ενημερωμένος για τις νέες τάσεις και θα έχει η αγορά ανάγκη τις υπηρεσίες του.

Αν γυρνούσες το χρόνο πίσω τι θα άλλαζες;

Αυτό το πρώτο μεταπτυχιακό αμέσως μετά το προπτυχιακό μου δεν θα το έκανα. Θα έμπαινα στην αγορά να βρω μια δουλειά και αφού έβλεπα τι μου αρέσει και τι δεν μου αρέσει, θα διάλεγα απευθείας ένα μεταπτυχιακό που να καλύπτει τις ανάγκες μου για εξειδίκευση.
Επίσης, στην πρώτη μου δουλειά δεν θα ντρεπόμουν να ρωτάω περισσότερο για να μάθω ακόμα πιο γρήγορα τη δουλειά.
Αλλά το σημαντικότερο όλων είναι ότι ΠΡΙΝ συμπληρώσω το ρημάδι το Μηχανογραφικό θα ρώταγα να μάθω τι είναι όλες αυτές οι σχολές, αλλά ακόμα πιο σημαντικό θα ζήταγα να μου εξηγήσουν πώς θα είναι η ζωή μου όταν θα τις τελειώσω και θα βγω να δουλέψω!

 

 

Copyright © 2016 - All Rights Reserved - CareerInProgress.gr