Ονοματεπώνυμο:
Άρης Αλτιντζής

Σχολή Φοίτησης:
Τμήμα Διεθνών Ευρωπαϊκών Οικονομικών και Πολιτικών Σπουδών,
Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Επαγγελματικός Τίτλος:
Assistant Vessel Operator

linkedin

 

"Είμαι απόφοιτος του τμήματος Διεθνών Ευρωπαϊκών Οικονομικών και Πολιτικών Σπουδών (ΔΕΟΠΣ) του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Ακολούθησα την Οικονομική κατεύθυνση της σχολής & στη συνέχεια έκανα ένα μεταπτυχιακό πάνω στα Ναυτιλιακά & Χρηματοοικονομικά στο Henley Business School του Πανεπιστημίου του Reading. Πλέον, εργάζομαι σε μια Πλοιοκτήτρια Ναυτιλιακή στην Γλυφάδα, όπου ασχολούμαι με το επιχειρησιακό κομμάτι της λειτουργίας των πλοίων (Οperations Department). Το κομμάτι αυτό, αφορά στην καθοδήγηση του πλοίου από το γραφείο και την τήρηση των όρων που έχουν συμφωνηθεί και υπογραφεί με τους πελάτες μας, οι οποίοι, από την πλευρά τους, μας έχουν αναθέσει την μεταφορά του φορτίου τους από ένα σημείο του κόσμου σε ένα άλλο. Κάποιες βασικές ενασχολήσεις μου, λοιπόν, είναι το να βρω συμφέρουσες τιμές καυσίμων για να πάει το πλοίο και να ανεφοδιαστεί, να φροντίσω οι καταναλώσεις καυσίμων του να είναι εντός ορίων, με αυτά που έχουμε συμφωνήσει με τους πελάτες μας (ναυλωτές), και το κυριότερο να επικοινωνώ συνεχώς με τον καπετάνιο του πλοίου για να απαντήσω οποιαδήποτε ερώτησή του ή να βοηθήσω σε οτιδήποτε μπορεί να χρειαστεί το πλοίο."

Ρωτήσαμε τον Άρη,

...για το σχολείο και τις εξετάσεις!

Μιας και από μικρός μου άρεσε να βαφτίζω το άσπρο μαύρο, κάπου στην Α' Λυκείου πίστεψα πως θα γινόμουν ένας πολύ καλός δικηγόρος. Η επιλογή της θεωρητικής κατεύθυνσης αποτελούσε, λοιπόν, μονόδρομο για μένα, παρότι ήμουν πολύ καλός στα μαθηματικά. Και ενώ μέχρι το τέλος της Β' Λυκείου όλα πήγαιναν καλά, στην Γ' Λυκείου η ανάγκη για αποστήθιση σε μαθήματα όπως η Ιστορία ή και τα Αρχαία ακόμα, με έκανε να καταλάβω πως η εισαγωγή μου στη Νομική θα παρέμενε απλά ένα όνειρο! Μιας και το αντικείμενο των υπολοίπων σχολών του 1ου πεδίου δεν με συγκινούσε ιδιαίτερα, στράφηκα στο 5ο πεδίο επιλέγοντας Μαθηματικά Γενικής Παιδείας ως 6ο μάθημα και Αρχές Οικονομικής Θεωρίας. Δεν μπορώ να πω πως ήμουν ποτέ μου διαβαστερός μαθητής. Πιο πολύ βασιζόμουν στην αντίληψη μου και την κατανόηση όσων άκουγα στην παράδοση των μαθημάτων. Μερικές μέρες πριν ξεκινήσουν οι Πανελλήνιες με είχε πιάσει μια κατάθλιψη ότι δεν θα περάσω πουθενά καθότι, πλην Mαθηματικών και ΑΟΘ που ήξερα να λύνω οποιαδήποτε άσκηση, το επίπεδό μου σε μαθήματα που ήθελαν αποστήθιση ήταν μέτριο προς το κακό. Παρόλα αυτά, στις Πανελλήνιες, ίσως και με κάποια δόση τύχης αν θέλετε, δεν έπεσα σε κανένα μάθημα της κατεύθυνσης κάτω από τη βάση και έγραψα σχεδόν 20 σε ΑΟΘ και Μαθηματικά (τα 2 βαρύτητας του 5ου πεδίου) βγάζοντας έτσι κάπου στα 16500 μόρια.

...για την συμπλήρωση του μηχανογραφικού δελτίου!

Την εποχή που έπρεπε να συμπληρώσω το Μηχανογραφικό μου Δελτίο, ούτε κρίση υπήρχε, ούτε τίποτα που να υποδεικνύει έστω το τι θα ακολουθήσει στο μέλλον! Παρόλα αυτά, ήδη κάποια επαγγέλματα είχαν κορεστεί και παρότι ο αθλητισμός ήταν το πάθος μου, είχα αποφασίσει από πολύ πιο μικρός πως ούτε αθλητικός δημοσιογράφος θα γίνω (συνεχίζω ακόμα και σήμερα να πιστεύω πως θα μου ταίριαζε γάντι αυτό το επάγγελμα), ούτε γυμναστής που, επίσης, θα μου άρεσε να ασχολούμαι με τον αθλητισμό όλη μου τη ζωή. Θυμάμαι, υπήρχε ,γενικότερα τότε, η πεποίθηση πως αν κάποιος μπει σε κάποια οικονομική σχολή, έχει εξασφαλισμένο το μέλλον του. Είχα πάρει την απόφαση, λοιπόν, να μην κάνω αυτό που μου άρεσε πιο πολύ, αλλά να συμβιβαστώ σε ένα βαθμό, προκειμένου μελλοντικά να μην έχω πρόβλημα ανεργίας (άλλες εποχές, η ανεργία τότε ήταν πολύ πιο χαμηλή.) Έτσι, σαν πρώτες μου ρεαλιστικές επιλογές έβαλα τις σχολές Οικονομικών της Αθήνας, Θεσσαλονίκης και Πάτρας. Παρότι, όμως, ήμουν κάπου στα 600 μόρια πάνω από τις βάσεις τους την προηγούμενη χρονιά, η αναμενόμενη άνοδος των βάσεων με έκανε να κοιτάξω και πιο κάτω. Βρήκα λοιπόν την σχολή που εν τέλει μπήκα κιόλας, η οποία επίσης είχε το πολύ θετικό ότι ήταν μακριά από το σπίτι μου, μιας και ήθελα να ζήσω την φοιτητική μου ζωή κάπου αλλού χωρίς τους δικούς μου και ευτυχώς οι γονείς μου είχαν την οικονομική δυνατότητα τότε να με στηρίξουν. Επίσης, το ότι συνδύαζε τις Οικονομικές με τις Πολιτικές επιστήμες ήταν κάτι που με ενθουσίαζε μιας και, παρότι 17 χρονών, με ενδιέφεραν απίστευτα οι 2 αυτοί τομείς και ενημερωνόμουν με κάθε τρόπο για τα τεκταινόμενα (να θυμάστε πως μιλάμε για 2007, ούτε στο σπίτι μου δεν είχα internet....απίστευτο ε?). Βοήθεια επαγγελματική δεν είχα για την επιλογή μου, άκουγα όμως κάποιες συμβουλές καθηγητών μου όμως, που θεωρούσα πως είχαν μια καλύτερη εικόνα.. Τώρα που το σκέφτομαι, όμως, έκανα λάθος! Ένας καθηγητής που "ισχυρίζεται" πως μπορεί να προβλέψει ακριβώς το πόσο θα ανέβει ή θα πέσει μια σχολή, δεν σημαίνει πως έχει σωστή εικόνα για την εκπαίδευση ή την αγορά εργασίας. Τότε βέβαια δεν ήταν τόσο διαδεδομένη η χρήση τέτοιας βοήθειας, αλλά αν γυρνούσα το χρόνο πίσω θα την αποζητούσα!

...για τις σπουδές και τη φοιτητική ζωή!

Θεωρώ πως κατά την διάρκεια των προπτυχιακών μου σπουδών, έμαθα κάποια βασικά και θεμελιώδη πράγματα γύρω από το αντικείμενο της σχολής. Από εκεί και έπειτα, κοιτούσα να περνάω απλά κάποια μαθήματα που δε μου άρεσαν ή δε με ενδιέφεραν, ενώ στα υπόλοιπα που συνέβαινε το αντίθετο, έδινα όλο μου το "είναι". Το πανεπιστήμιο νομίζω πως με έκανε κυρίως καλύτερο άνθρωπο και η συγκεκριμένη σχολή μου έδωσε παιδεία. Η Πολιτική σαν επιστήμη είναι απίστευτα ενδιαφέρουσα και παρότι στα μάτια του κόσμου είναι κάτι το δαιμονιοποιημένο, αυτό συμβαίνει καθαρά λόγω της "κακής" της χρήσης από τους πολιτικούς μας. Αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσοι από τους 300 της Βουλής έχουν σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες ή Πολιτική Θεωρία; Πάνω από 20 δεν είναι πάντως.. Μέσα από αυτή τη σχολή είδα ότι δεν είναι όλα μαύρα ή άσπρα και ανέπτυξα την κριτική μου σκέψη. Αυτό θεωρώ πως ήταν το μεγαλύτερο μου κέρδος σαν φοιτητής (μαζί με κάποιους φίλους) και όχι τόσο το πτυχίο αυτό καθεαυτό. Απογοητευμένος βλέποντας τα παραπάνω, συνειδητοποιούσα πως δουλειά στον τομέα αυτό δεν θα έβρισκα ποτέ αν δεν είχα ισχυρό πολιτικό μέσο ή αν δεν ήμουν πολύ κομματικοποιημένος. Απογοητευμένος βλέποντας τα παραπάνω, συνειδητοποίησα πως η αναζήτηση εργασίας στον τομέα θα ήταν κάτι αρκετά δύσκολο και σύνθετο. Έψαξα, λοιπόν, διαφορετικά επαγγελματικά μονοπάτια για την ζωή μου και μέσω μιας πρακτικής που μου προσέφερε το Πανεπιστήμιο σε μια ναυτιλιακή εταιρεία, συνειδητοποίησα πως ο κλάδος αυτός πληρούσε πολλά από τα "θέλω" μου.

...για την πρώτη μέρα στη δουλειά!

Μιας και επαγγελματικά έχω ασχοληθεί μόνο με τη ναυτιλία, θα αναφερθώ μόνο σε αυτήν. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου μου εξαμήνου και θέλοντας να εμπλουτίσω το βιογραφικό μου, έκανα μια πρακτική άσκηση μέσω του Πανεπιστημίου σε μια ναυτιλιακή εταιρεία, δίχως να έχω ιδέα περί του αντικειμένου. Παρόλα αυτά, προκειμένου να προσληφθώ πέρασα διάφορα ψυχομετρικά και IQ τεστ. Το κυρίαρχο συναίσθημα, λοιπόν, ήταν αυτό της περηφάνιας, μιας και αφενός με είχαν επιλέξει ανάμεσα σε 15-20 άτομα που είχαν υποβάλει αίτηση και, αφετέρου, ήταν η πρώτη μου μέρα σαν "μεγάλος". Πλέον είχα ευθύνες, άνθρωποι με έπαιρναν τηλέφωνο και βασίζονταν πάνω μου για να κάνουν τη δουλειά τους. Είναι ένα πολύ ωραίο συναίσθημα να νιώθεις χρήσιμος στους γύρω σου, αλλά κυρίως, παραγωγικός για τον ίδιο σου τον εαυτό.

...για την αγορά εργασίας πάνω στο συγκεκριμένο αντικείμενο!

Όσον αφορά τη ναυτιλία, θεωρώ πως είναι ο μοναδικός κλάδος (μαζί ίσως με τον τουρισμό) που έχει ζήτηση στην Ελλάδα, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει πολύ υψηλότερους μισθούς σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους κλάδους (αναλογικά μιλώντας πάντα). Ας μην ξεχνάμε ότι, το γεγονός πως η Ελλάδα είναι ίσως η 1η ναυτιλιακή δύναμη παγκοσμίως, προσφέρει τη δυνατότητα μιας πολύ καλής προϋπηρεσίας, Αυτό που θέλω να πω είναι πως μια προϋπηρεσία σε έναν καλό Έλληνα πλοιοκτήτη σε καθιστά περιζήτητο-η στο μέλλον στο εξωτερικό σε οποιαδήποτε ναυτιλιακή ανά τον κόσμο. Παρόλα αυτά είναι ένας πολύ απαιτητικός κλάδος, που δεν έχει ωράρια, και επίσης οι άνθρωποι που θα πρέπει να συνεργαστείς μπορεί πολλές φορές να είναι μιας διαφορετικής φιλοσοφίας, λόγω του διαφορετικού τους υπόβαθρου (οι περισσότεροι είναι παλιοί καπετάνιοι οπότε λογικό είναι να μην έχουν την ίδια ιδιοσυγκρασία με κάποιον απόφοιτο Πανεπιστημίου). Για να επιτύχει κάποιος στη ναυτιλία χρειάζεται πολύ γερό στομάχι, αφοσίωση σε αυτό που κάνει και αρκετές φορές απουσία προσωπικής ζωής.

Άρη, γιατί να σπουδάσει κάποιος το επάγγελμά σου;

Για όσα προανέφερα περί προοπτικής και επαγγελματικής αποκατάστασης στην Ελλάδα. Δεν χρειάζεται δηλαδή να φύγει στο εξωτερικό για να αναζητήσει ένα καλό μισθό. Είναι ένας πολύ απαιτητικός κλάδος, που καθημερινά σου προσφέρει πολλές νέες εμπειρίες μιας και συνεχώς μεταβάλλεται. Θεωρώ πως είναι μια δουλειά που δύσκολα τη βαριέσαι και αυτό για 'μένα είναι το πιο σημαντικό.

Αν γυρνούσες το χρόνο πίσω τι θα άλλαζες;

Κατά πάσα πιθανότητα τίποτα. Το μονοπάτι που ακολούθησα και με έβγαλε εδώ ίσως και να είναι προτιμότερο από το να πήγαινα κατευθείαν Ναυτιλιακά και να μην αναπτυσσόμουν σαν προσωπικότητα, όπως το έκανα. Το μόνο που ίσως μπορεί να έκανα είναι να έμπαινα στη σχολή εμποροπλοιάρχων για να γίνω καπετάνιος. Τα λεφτά είναι καλά και στα 35-40 σου μπορείς να βγεις στη στεριά και να εξελιχθείς μέχρι και σε νο2 ναυτιλιακής, πράγμα που κάποιος χωρίς ναυτική εμπειρία είναι απίστευτα δύσκολο να το πετύχει. Ήταν μια σχολή που κανένας δεν της έδινε σημασία τότε, αλλά προσφέρει την καλύτερη επαγγελματική αποκατάσταση θεωρώ. Το κομμάτι της ζωής στη θάλασσα όμως είναι κάτι πολύ σημαντικό και προσωπικά δεν ξέρω αν θα το άντεχα, οπότε θα επιμείνω σε αυτά που έκανα! Και με τη σειρά που τα έκανα!

 

 

Copyright © 2016 - All Rights Reserved - CareerInProgress.gr