Ονοματεπώνυμο:
Σπύρος Σκούφιας

Σχολή Φοίτησης:
Τμήμα Ιατρικής,
Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Επαγγελματικός Τίτλος:
Ιατρός

 

"Τελείωσα το λύκειο στο 17ο Παγκρατίου. Έχω ολοκληρώσει τις σπουδές μου στην Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ το 2012. Από το Δεκέμβριο του 2012 έως το Δεκέμβριο του 2014 εργάστηκα ως ειδικευόμενος χειρουργικής στο γενικό νοσοκομείο Λιβαδειάς. Από το Φεβρουάριο του 2015 έως και σήμερα εργάζομαι ως αγροτικός ιατρός στο περιφερειακό ιατρείο Ελάτειας Λοκρίδος, αναμένοντας το διορισμό μου στο Λαϊκό Νοσοκομείο για την ολοκλήρωση της ειδικότητας της χειρουργικής ουρολογίας."

Ρωτήσαμε τον Σπύρο,

...για το σχολείο και τις εξετάσεις!

Από τη στιγμή που αποφάσισα να μπω στην ιατρική σχολή, το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μου καταλάμβανε το διάβασμα στο σπίτι, το σχολείο και το φροντιστήριο. Με σωστή οργάνωση του χρόνου μου, μπορώ να πω ότι δεν κυνήγησα ποτέ το χρόνο και ήμουν πάντα σίγουρος πως δε μένω πίσω. Η περίοδος των πανελληνίων εξετάσεων ομολογώ πως ήταν ιδιαίτερα αγχωτική για εμένα, παρότι ήμουν σωστά και έγκαιρα προετοιμασμένος. Παρόλα αυτά, δεν άφησα το άγχος να με καταβάλει, και βλέποντας κάθε διαγώνισμα ξεχωριστά, προσπάθησα να εφαρμόσω όλα όσα είχα δουλέψει όλη τη χρονιά.

...για την συμπλήρωση του μηχανογραφικού δελτίου!

Συμπλήρωσα το μηχανογραφικό μου δελτίο χωρίς ιδιαίτερα διλήμματα και αυτό καθώς ο στόχος μου ήταν ένας, η Ιατρική Σχολή. Το μόνο στοιχείο που με έκανε να αμφιβάλω ήταν η επιλογή ή όχι της Στρατιωτικής Ιατρικής. Μιλώντας με γνωστούς μου γιατρούς και με τους καθηγητές, των οποίων υπολόγιζα τη γνώμη αποφάσισα να δηλώσω όλες τις ιατρικές σχολές της Ελλάδας με σειρά μορίων από τα προηγούμενα έτη αφήνοντας έξω τη στρατιωτική ιατρική καθώς θεώρησα πως δεν ταίριαζε στο χαρακτήρα μου.

...για τις σπουδές και τη φοιτητική ζωή!

Μπαίνοντας στην Ιατρική Σχολή Αθήνας και μετά το απαραίτητο διάλειμμα απ' το διάβασμα στο πρώτο έτος προς ανασύνταξη δυνάμεων, αποφάσισα να παρακολουθήσω τη σχολή από πολύ κοντά. Πρώτα έτη: εργαστήρια και παραδόσεις και έπειτα κλινικές. Παράλληλα με τις σπουδές εργαζόμουν έως και το πέμπτο έτος ως εξωτερικός συνεργάτης σε έντυπα του ειδικού τύπου. Η απόφαση που κλήθηκα να πάρω ήταν: παθολογική ή χειρουργική ειδικότητα? Με την τριβή στις κλινικές αποφάσισα! 'Όπως επίσης αποφάσισα να παραμείνω στην Ελλάδα μετά το τέλος των σπουδών και να δουλέψω εδώ. Οι μισθοί των νέων ιατρών δεν είναι ό,τι το καλύτερο, όμως οι επαγγελματικές διέξοδοι είναι αρκετές και σαφείς: εργασία στην επαρχία έως ότου έρθει ο πολυπόθητος διορισμός σε μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας για την ολοκλήρωση της ειδικότητας.

...για την πρώτη μέρα στη δουλειά!

Τρεις μήνες μετά την ορκωμοσία (και αρκετά επιμορφωτικά σεμινάρια πάνω στο τραύμα) ξεκίνησα να εργάζομαι ως ειδικευόμενος γενικής χειρουργικής στο νοσοκομείο Λιβαδειάς. Δυο χρόνια μετά, θεωρώ πως η εμπειρία να εργάζεσαι σε ένα μάχιμο επαρχιακό νοσοκομείο είναι μοναδική, οι στιγμές έντονες και οι γνώσεις-δεξιότητες που αποκτάς αμέτρητες. Η πρώτη μέρα στη δουλειά βέβαια ήταν αρκετά ζόρικη. Αρκετό άγχος, καινούριο περιβάλλον και μια περίεργη αίσθηση πως η φοιτητική ζωή έχει τελειώσει. Η ευθύνη της διαχείρισης του ασθενούς είναι όλη δική σου και οι υποχρεώσεις στη δουλειά πλέον υπερνικούν τα δικαιώματα για χαλαρότητα.

...για την αγορά εργασίας πάνω στο συγκεκριμένο αντικείμενο!

Οι προοπτικές για μετέπειτα εξέλιξη είναι πολλές και διαφορετικές. Συνέχιση της εργασίας στην Ελλάδα στο δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα, έναρξη κάποιας εξειδίκευσης στο εξωτερικό είναι μερικές απ τις επιλογές. Σκέψη και σκληρή δουλειά χρειάζεται! Και φυσικά ασταμάτητο διάβασμα. Οι λάθος αντιλήψεις που κυριαρχούν για το επάγγελμα του γιατρού στην Ελλάδα είναι πολλές. Δεν είμαστε high class επαγγελματίες, δουλεύουμε σκληρά για να αποδώσουμε έργο και να εκπαιδευτούμε παράλληλα, οι απολαβές είναι μηδαμινές σε σχέση με τον όγκο δουλειάς και την ευθύνη και φυσικά οι ελληνικές δομές υγείας φαντάζουν αυτή τη στιγμή πεδίο μάχης. Η υποχρηματοδότηση στο χώρο της υγείας, μάς υποχρεώνει να δουλεύουμε με τρομερές ελλείψεις υλικών και εργαλείων. Όλα αυτά βέβαια φαντάζουν δευτερεύοντα μπροστά στην ηθική ικανοποίηση να βοηθάς και την ανθρωπιστική ολοκλήρωση που παρέχει το επάγγελμα του γιατρού.

Σπύρο, γιατί να σπουδάσει κάποιος το επάγγελμά σου;

Για τη χαρά της προσφοράς, για τη δράση και τις στιγμές που κανένα άλλο επάγγελμα δε μπορεί να σου προσφέρει. Για την ατελείωτη επιμόρφωση που καλείσαι και θέλεις να αποκτάς!

Αν γυρνούσες το χρόνο πίσω τι θα άλλαζες;

Τίποτα. Οι επιλογές μου περιελάμβαναν αρκετή σκέψη, δεν ήταν εύκολες και όμως μέχρι στιγμής δε με απογοήτευσαν. Η γνώμη μου είναι πως ο καθένας μας κρίνεται από αυτές. Αν, λοιπόν, κάθε μας επιλογή μπορεί να δικαιολογηθεί (σε εμάς τους ίδιους και όχι στους άλλους) τότε αυτή είναι η σωστή, ανεξάρτητα από το πλήθος των εναλλακτικών.

 

 

Copyright © 2016 - All Rights Reserved - CareerInProgress.gr